Wyróżnienie „Melaniusz”

Melaniusz
melaniusz
W naszej społeczności gminnej jest wielu ludzi, którzy poprzez swoją działalność gospodarczą, społeczną, samorządową, oświatową, wychowawczą, sportową, charytatywną, kulturalną i promocyjną szczególnie zasłużyli się dla rozwoju miasta i gminy Tuchów. Jest potrzeba honorowania takich, którzy działają na rzecz swojej małej ojczyzny. Powinno to być więc wyróżnienie o charakterze lokalnym. Pierwsze próby podjęto w roku obchodów 650-lecia Tuchowa. Jednorazowo wyróżniono wówczas instytucje „Medalem 650-lecia Tuchowa”. Później władze miasta kilkakrotnie przymierzały się do wprowadzenia jakiejś formy wyróżniania, zarówno osób fizycznych, jak i instytucji, która nie byłaby jednorazowa, lecz stała. Jednakże na zamiarach się kończyło, bo w gruncie rzeczy sprawa łatwa nie jest głównie ze względu na specyfikę małomiasteczkowych społeczności. Władze kadencji (2002-2006) podjęły sprawę i tym razem doprowadziły ją do końca. Przede wszystkim opracowano przejrzysty regulamin przyznawania wyróżnienia, który przyjęła Rada Miejska uchwałą nr XLVIII/391/2006 z dnia 30 sierpnia br. Powołała też kapitułę, a ta przyznała je pierwszej grupie osób, firm i organizacji; później w skład kapituły wejdą m.in. wcześniejsi laureaci, o ile wyrażą na to zgodę. Dyskusyjna była także nazwa tego honorowego wyróżnienia. Zgodzono się, że jego patronem będzie benedyktyn o. Marcin Melaniusz, tuchowianin, syn tutejszych mieszczan Jana Małego i Zofii z Latochów, urodzony około 1595 roku w Tuchowie. Niewiele zachowało się o nim wiadomości: w 1616 roku otrzymał na Akademii Krakowskiej tytuł bakałarza filozofii i nauk wyzwolonych; chcąc przyczynić się do podniesienia poziomu intelektualnego miasteczka, z którego pochodził, ufundował stypendium dla dwóch studentów z Tuchowa, pobierających nauki w jego macierzystej uczelni; jako tuchowski proboszcz skrzętnie zapisywał wszystkie cuda i łaski, których doznawali tu wierni za pośrednictwem Matki Boskiej, modląc się przed cudownym obrazem; w wydanej w 1648 roku w Krakowie książce „Wonność wdzięczna róży niebieskiej Panny Przenajświętszej w kościele tuchowskim” odnotował 226 cudów i łask. Nie ulega wątpliwości, że patron dobrany jest trafnie. Pozostała jeszcze kwestia nazwy wyróżnienia. Z różnych propozycji wybrano jedną – po prostu „MELANIUSZ”. Statuetkę, będącą symbolem tego honorowego wyróżnienia, zaprojektowała i wykonała artysta rzeźbiarz Ewa Fleszar.

2006

18 października 2006 w tuchowskim Domu Kultury odbyła się uroczystość wręczenia honorowego wyróżnienia w postaci statuetek „Melaniusz” grupie ludzi zasłużonych dla miasta i gminy w różnych dziedzinach społecznego życia. W skład tej pierwszej uhonorowanej grupy wchodzą:

Stanisława Burza – za twórczy wkład w rozwój samorządu gminnego oraz bezinteresowne zaangażowanie w sprawy społeczne – wieloletnia nauczycielka i wychowawczyni młodzieży, pierwsza przewodnicząca Rady Miejskiej w Tuchowie po przemianach demokratycznych w 1989 r., zastępca dyrektora szpitala w Tuchowie, współtwórca Towarzystwa Miłośników Tuchowa i jego aktywna działaczka, członek redakcji Tuchowskich Wieści, zasłużona w pracy społecznej i samorządowej, oddana społeczności lokalnej, zawsze zatroskana o dobro ludzi i lepszą przyszłość, pracowita, skromna, zawsze gotowa służyć gminie.

Agnieszka Kowalik – za działalność edukacyjną i wychowawczą oraz krzewienie kultury muzycznej wśród młodego pokolenia – wieloletnia nauczycielka i wychowawczyni młodzieży, wicedyrektor Domu Kultury w Tuchowie, założycielka i dyrektorka Społecznego Ogniska Muzycznego w Tuchowie, które wykształciło setki dzieci i młodzieży, organizatorka i reżyserka wielu imprez, spektakli, koncertów, pomysłodawczyni i główna organizatorka Małopolskiego Konkursu Pianistycznego im. J.I. Paderewskiego, współtwórca Towarzystwa Miłośników Tuchowa i jego aktywna działaczka, wychowawca wielu pokoleń tuchowian w duchu dobrze pojętej kultury, propagatorka muzyki, szczególnie klasycznej.

O. Stanisław Gruszka – za działalność pisarską i popularyzatorską oraz dbałość o zachowanie kultury materialnej i duchowej regionu – redemptorysta, wychowanek tuchowskiego liceum i Wyższego Seminarium Duchownego oo. Redemptorystów w Tuchowie, inspirator i autor wielu przedsięwzięć kulturalnych, w tym zbioru zabytków kultury materialnej i duchowej naszego regionu i stworzenie podwalin muzeum etnograficznego w klasztorze i muzeum w Szkole Podstawowej w Siedliskach, autor książki o swojej rodzinnej miejscowości – Siedliska Tuchowskie „między dawnymi i młodszymi laty”, członek zespołu redakcyjnego Kamieni milowych cz. I i II oraz redakcji Tuchowskich Wieści; dążenie do ocalenia od zapomnienia świadectw historii, tradycji i obyczajów naszego regionu jest jego pasją.

Józef Kozioł – za książki i publikacje o Tuchowie i okolicach, popularyzowanie historii regionu oraz piękna ojczystej mowy – wieloletni nauczyciel i wychowawca młodzieży, pierwszy redaktor naczelny Tuchowskich Wieści, autor setek felietonów, artykułów oraz książek: Tuchów i okolice, Zarys dziejów Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych im. Bohaterów Bitwy pod Łowczówkiem w Tuchowie, Straceńców los, czyli o legionistach spod Łowczówka, Wokół Tuchowa. Przewodnik, redaktor publikacji Kamienie milowe cz. I i II, redaktor folderów, biuletynów, większości tuchowskich wydawnictw, współorganizator odbywającego się nieprzerwanie od 1988 roku „Zlotu gwiaździstego” młodzieży na cmentarzu legionistów w Łowczówku, współtwórca i działacz Towarzystwa Miłośników Tuchowa, polonista z wykształcenia, historyk z zamiłowania, publicysta z wyboru.

Marian Kras – za lata pracy edukacyjnej, trud wychowania wielu pokoleń młodzieży oraz zaangażowanie w działalność społeczną – wieloletni nauczyciel i wychowawca młodzieży, dyrektor Zespołu Szkół Zawodowych, zaangażowany w pracę społeczną, aktywny działacz wielu organizacji i stowarzyszeń społeczno-kulturalnych oraz kombatanckich, znany z poszanowania każdego człowieka, tradycji i wartości kulturowych oraz pracy na rzecz lokalnej społeczności.

Jan Piotrowski – za niesienie pomocy potrzebującym, ratowanie życia i zdrowia, bezinteresowność oraz życzliwość w służbie ludziom – lekarz z wykształcenia, z przekonania i zamiłowania, który przepracował ponad pół wieku w służbie zdrowia, ratując życie, lecząc, udzielając niejednokrotnie bezinteresownej pomocy, lekarz, dla którego przysięga Hipokratesa jest największym życiowym i zawodowym nakazem, ogrom jego trudu i poświęcenia jest świadectwem zaangażowania w pracy dla dobra mieszkańców miasta i gminy.

Eugeniusz Pyciński – za trud nauczania i wychowania wielu pokoleń oraz niezmordowane niesienie „kaganka oświaty” – nauczyciel z wykształcenia i zamiłowania, „legenda tuchowskiej oświaty” – jak powiadają o nim jego wychowankowie, przekazywał wiedzę w sposób niekonwencjonalny, ale skuteczny, całkowicie zaangażowany w nauczanie i wychowanie młodych tuchowian, pomysłodawca i wykonawca wielu pomocy naukowych, jego wychowankowie zakładają w Tuchowie firmy, uczą i działają na rzecz miasta i gminy.

Marek Srebro – za wieloletnią pracę edukacyjną i wychowawczą oraz mistrzostwo w kształtowaniu talentów sportowych – wieloletni nauczyciel i wychowawca przez właściwie pojęty sport, organizator wielu imprez sportowych: spartakiad, konkursów, turniejów, wybitny trener judo, jego podopieczni zdobywają najwyższe lokaty i stają na podiach na zawodach małopolskich, ogólnopolskich i europejskich, jego wychowanką jest m.in. mistrzyni Europy, judocy tuchowscy promują nasze miasto dzięki systematycznej pracy pod okiem swojego trenera.

Michał Wojtkiewicz – za tworzenie zrębów samorządu gminnego i powiatowego oraz ciągłą dbałość o rozwój Tuchowa i całego regionu – z wykształcenia doktor geodezji, z zamiłowania społecznik i samorządowiec, tuchowianin z przekonania, były nauczyciel akademicki, wychowawca młodzieży, pierwszy po przemianach demokratycznych w 1989 r. burmistrz Tuchowa, później starosta tarnowski, obecnie poseł na Sejm RP, prezes Towarzystwa Miłośników Tuchowa, członek redakcji Tuchowskich Wieści, inicjator i realizator wielu przedsięwzięć społecznych, gospodarczych i kulturalnych, wielu inwestycji infrastrukturalnych, jak choćby przebudowa rynku czy budowa oczyszczalni ścieków, promotor Tuchowa z dumą podkreślający, że jest jego mieszkańcem.

Tuchowskie Wieści z redaktorem naczelnym panem Grzegorzem Stanisławczykiem – za wieloletnią obecność na rynku prasowym oraz promowanie walorów ziemi Tuchowskiej – gazeta lokalna wychodząca nieprzerwanie od 1990 roku, wierna Tuchowowi, przynosząca dobre wieści, dokumentująca czasy obecne i sięgająca do historii, wierna wartościom często obecnie zanikającym – wartościom chrześcijańskim i patriotycznym, tak w rozumieniu ogólnonarodowym, jak i lokalnym, ukazująca Tuchów jako naszą małą ojczyznę, to wielka kronika Tuchowa zapisywana przez redakcję w sposób rzetelny i profesjonalny.

Sanktuaryjny Chór Mieszany – za twórczy wkład w promocję Tuchowa w kraju i zagranicą oraz mistrzowskie prezentowanie muzyki chóralnej – zespół mający za sobą 60 lat posługi sanktuarium i miastu poprzez setki uświetnionych uroczystości religijnych, patriotycznych i okolicznościowych, setki koncertów w Tuchowie, Małopolsce i kraju oraz w Europie, w tym w Watykanie, gdzie śpiewał naszemu papieżowi Janowi Pawłowi II, nagradzany na festiwalach, m.in. główną nagrodą za zajęcie I miejsca na Ogólnopolskim Festiwalu Kolęd i Pastorałek w Będzinie, obecnie organizuje w Tuchowie eliminacje do tego festiwalu, prowadzący pracę edukacyjną i krzewiący kulturę muzyczną, rozsławiający nasze miasto w Polsce i poza jej granicami.

Sanktuaryjna Orkiestra Dęta – za kunszt i aktywność w życiu kulturalnym gminy oraz uświetnianie uroczystości religijnych i patriotycznych – zespół mający za sobą 50 lat posługi sanktuarium i miastu poprzez setki koncertów, udział w uroczystościach religijnych, patriotycznych i okolicznościowych, koncerty w wielu miejscowościach Małopolski i w Europie, laureat wielu festiwali, m.in. „Echo Trombity”, trudno sobie wyobrazić życie muzyczne Tuchowa bez koncertów tej orkiestry, bez jej paradnych przemarszów, a wszystko poprzedzone niezliczoną ilością prób i ćwiczeń, jej występy to nieoceniony dar dla kultury muzycznej Tuchowa.

Stowarzyszenie Rodziców i Przyjaciół Osób Niepełnosprawnych „NADZIEJA” – za troskę i oddanie na rzecz osób niepełnosprawnych oraz poświęcenie się dla ludzi szczególnie potrzebujących pomocy – organizacja mająca na celu pomoc niepełnosprawnym, zrzeszająca ich rodziców i rodzeństwo, z bezgranicznym poświęceniem, oddaniem i niewyobrażalnym trudem pracuje dla niepełnosprawnych tak, aby zapewnić im dobre dziś i dobre jutro mimo ich nieuleczalności, zasługi członków stowarzyszenia w realizacji tego wielkiego zadania są nieocenione.

Zakład Rzeźniczo-Wędliniarski A. W. Sajdaków – za dbałość o jakość i smak kiełbasy Tuchowskiej oraz podtrzymywanie rodzinnych tradycji masarskich – znany w Polsce, a także za granicą z kiełbasy tuchowskiej – tradycyjnego wyrobu, wędliny najwyższej jakości zachowującej swojski niepowtarzalny smak, uznanej za „Najlepszy produkt ziemi tarnowskiej 2004 r.”, właściciele nagradzani w branży przetwórstwa rolno-spożywczego, otrzymujący certyfikaty jakości, udowadniający, że warto utrzymywać tradycyjne wytwarzanie produktów, polskich i zdrowych, że sukces można osiągnąć, nie ulegając światowym modom i że można to czynić w małym miasteczku.

Zakład Produkcji Znaków Drogowych WIMED – za sukces gospodarczy, dbałość o rozwój firmy i jakość produkcji oraz promocję Tuchowa w kraju i za granicą – jego twórca a zarazem właściciel, Zdzisław Dąbczyński, jest niekwestionowanym przykładem, jak pracą, zdyscyplinowaniem i konsekwencją można osiągnąć w Polsce sukces zawodowy i gospodarczy, funkcjonując w małym mieście; firma przeszła znamienną ewolucję: od garażu i malowanych znaków po obecny kompleks produkcyjny, w którym stosuje się najwyższe technologie w tej dziedzinie, od dwóch pracowników po kilkudziesięciu; znana jest w Polsce i Europie, znaki drogowe WIMED-u strzegą bezpieczeństwa i informują kierowców Tuchowa, Krakowa, Warszawy i wielu innych miast, są na ulicach, drogach i autostradach, widnieje na nich widoczna naklejka: WIMED Tuchów; firma wielokrotnie wyróżniana i nagradzana, między innymi godłem „Teraz Polska”, uzyskała certyfikaty najwyższej jakości swoich wyrobów, jej wielki sukces przekłada się na promocję i rozwój Tuchowa.

Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe MBM – za dynamiczny rozwój firmy oraz umiejętność korzystania z funduszy unijnych dla przedsiębiorstw – jego twórcy i właściciele, Bogumiła i Marian Mazurowie, to przykład, jak konsekwencją, pracą i umiejętnościami systematycznie rozwijać działalność firmy, poszerzać zakres i podnosić standard świadczonych przez nią usług; firma zaczynała od garażu, a obecnie dysponuje nowoczesnym kompleksem obiektów, w których świadczone są usługi o wysokim standardzie; właściciele dbają o ciągły jej rozwój, tworząc jej filie i nowe punkty, umieją znaleźć się na rynku, korzystając z programów unijnych.

2007

26 października 2007 roku o godz. 15.30 w sali widowiskowej Domu Kultury w Tuchowie po raz drugi odbyła się uroczystość wręczenia wyróżnień za zasługi dla rozwoju miasta i gminy Tuchów w postaci statuetek „Melaniusza”. W tym roku nagrodzeni zostali:

Władysław Sukiennik – za zaangażowanie w działalność społeczną i kulturalną oraz twórczy wkład w rozwój tuchowskiego pszczelarstwa – wieloletni Prezes koła Pszczelarzy w Tuchowie i do dziś aktywny jego działacz. Animator kultury, członek Towarzystwa Miłośników Tuchowa od chwili jego powstania. Współinicjator i współorganizator utworzenia muzeum etnograficznego w Tuchowie. Organizator skansenu uli pszczelich. Współinicjator wydawnictw „Koło Pszczelarzy w Tuchowie” – publikacji, która ukazała się z okazji 60 lecia Koła, oraz „Kamieni Milowych” cz. I i II. Rzeźbiarz, swoje prace prezentował na wystawach zbiorowych w Tuchowie w Małopolsce i zagranicą, a przede wszystkim konserwator sztuki sakralnej w tym ołtarzy w wielu kościołach diecezji tarnowskiej. Radny Rady Miejskiej w latach 1994 -1998. Członek Sanktuaryjnego Chóru Mieszanego. Nie wiele jest dziedzin życia społeczno – kulturalnego, w których Pan Władysław nie uczestniczy albo nie uczestniczył. Oddany miastu i gminie, oddany tuchowskiej społeczności.

Ewa Stanisławczyk – za wieloletnią aktywność społeczną i charytatywną oraz zaangażowanie w kreowaniu życia kulturalnego Tuchowa.- z zawodu lekarz stomatolog, sercem, talentem, osobowością artystka, duchem z potrzebującymi pomocy. Założycielka zespołu „Pokolenia” przy Parafii św. Jakuba Ap., który przez 30 lat uświetnia uroczystości religijne i wydarzenia kulturalne w Tuchowie, w Polsce i Europie. Członek Towarzystwa Miłośników Tuchowa i Społecznego Ogniska Muzycznego. Aktywna działaczka Stowarzyszenia Caritas. Inicjatorka i główny organizator „Majówki dla Matki” – rodzinnej imprezy charytatywnej z której dochód przeznaczany jest na dzieci ze stowarzyszenia „Nadzieja” w Tuchowie. Współinicjator i współorganizator dorocznego charytatywnego Koncertu Kolęd. Inicjator wielu przedsięwzięć kulturalnych i edukacyjnych w Tuchowie. Grała i śpiewała w setkach kościołów, na odpustach, ślubach, prymicjach i innych uroczystościach religijnych. Grała i śpiewała w setkach miejsc na imprezach kulturalnych i koncertach. Kilka lat temu w Warszawie w Telewizji Polskiej pokazała, że szansę na sukces może mieć każdy i że jeżeli się chce, sukces można odnieść zawsze, i że sukcesem nie jest tylko Laskala, jest też program telewizyjny i jest sala widowiskowa Domu Kultury. Pani Ewa jest tam, gdzie w tym czasie i tym miejscu bez niej byłoby gorzej, mniej wesoło i mniej radośnie. Wierna Bogu, ludziom i miastu.

Aleksander Kowalik – za edukację historyczną tuchowian, działalność pisarską i publicystyczną oraz dokumentowanie najnowszych dziejów miasta i gminy – historyk, wieloletni nauczyciel Liceum Ogólnokształcącego w Tuchowie oraz Studium Pedagogicznego i Nauczycielskiego w Tarnowie. Inicjator wielu przedsięwzięć edukacyjnych, wychowawczych i dydaktycznych. Inicjator obchodów 650 lecia Tuchowa w tym wydarzeń, wystaw i konferencji naukowej. Współzałożyciel Towarzystwa Miłośników Tuchowa oraz Społecznego Ogniska Muzycznego w Tuchowie. Współzałożyciel i redaktor Tuchowskich Wieści. Spod jego pióra wyszło setki artykułów, felietonów, opisów. Autor pierwszego przewodnika po Tuchowie. Autor takich publikacji jak „Ochotnicza Straż Pożarna w Tuchowie 1883-2003” cz. I i II „Dzieje Klubu Sportowego Tuchovia”, „Służba zdrowia w Tuchowie” cz. I – druga w przygotowaniu do druku. Autor książki „25 lat dializoterapii w Tarnowie”. Współredaktor „Kamieni Milowych” oraz wielu biuletynów, folderów, wydawnictw okolicznościowych. Nauczyciel wielu pokoleń tuchowian. Wszystkie jego książki i publikacje oparte są na szczegółowości, badaniach i docieraniu do źródeł. Historia jest jego pasją, historię współczesną opisuje taką jaka jest, bez ubarwień bez metafor. Po prostu pisze prawdę. Za swoją pracę wielokrotnie nagradzany i doceniany w tym przez Premiera Rządu RP Waldemara Pawlaka. Zawsze uśmiechnięty i z optymizmem patrzący w przyszłość. Życzliwy wszystkim, a Tuchów jest dla niego małą ojczyzną i wielką rodziną.

Andrzej Mężyk – za badanie i dokumentowanie historii miasta oraz benedyktyńską pracę o dziejach Tuchowa – humanista, wykładowca na Uniwersytecie Śląskim. Przez całe swoje życie, pomimo że przez lata po za Tuchowem, z Tuchowem związany. Autor książek miedzy innymi „Wspomnienia z ziemi świętej”, „Powroty do źródeł i korzeni”, „Karl Oppermann – kat ziemi tuchowskiej” i wreszcie ostatnia jego książka: „Tuchów w dokumentach”. Wielka księga o historii Tuchowa. Obecnie złożona do druku część druga „Tuchów w obrazach” i „Tuchów w fotografiach” ukaże się na przełomie roku. Pan Andrzej Mężyk dokumentuje historię Tuchowa jako badacz i obserwator, ale również jako rozmówca z mieszkańcami. Poszukuje źródeł, śladów, kultury materialnej i niematerialnej ziemi tuchowskiej. Jego ostatnie książki to nieoceniony wkład oświatowy, edukacyjny i historyczny dla Tuchowa. To dar dla miasta i jego mieszkańców. Zawsze pogodny a Tuchów celebruje niczym świętość, wszak jak powiada to jego rodzinne miasto to jego rodzinna ziemia.

ks. Antoni Myjak – za odrestaurowanie i przywrócenie kościołowi św. Jakuba Apostoła blasku oraz inspirowanie do aktywności mieszkańców prarafii i miasta – proboszcz Parafii św. Jakuba Ap. w Tuchowie w latach 1995 – 2000. Pięć lat wystarczyło, aby wyremontować plebanię i przeprowadzić gruntowny remont kościoła. Nowy dach, umocnienia murów, elewacja, renowacja świątyni wewnątrz wraz z ołtarzem głównym. Rozpoczęcie prac na cmentarzu w Tuchowie i plany na przyszłość. Ks. Antoni Myjak interesował się rozwojem Tuchowa, cieszył i dopingował, kiedy w Tuchowie budowano nowe obiekty oświatowe, sportowe, kiedy remontowano drogi place i alejki. Sympatyk rozwoju kulturalnego i promocyjnego. Między innymi wspólnie z O. Janem Nogą i Janem Rzepielą był patronem pielgrzymowania i kolędowania w Tuchowie osób niepełnosprawnych z Domów Pomocy Społecznej. Zawsze życzliwy, pogodny i uśmiechnięty. Inspirował do działania, do pracy. Tuchów pamięta księdza jako budowniczego, gospodarza i pasterza dla którego owieczki powinny mieć dobre pastwiska i godne zagrody a Chrystus dom świątynny na spotkania modlitewne z nimi. Tuchów o tym pamięta.

Agata Mróz-Pankowska – za mistrzowskie osiągnięcia sportowe w Polsce i na arenie międzynarodowej oraz promocje Tuchowa – zaczęła w sekcji Judo w Tuchowie i tu trenowała 8 lat. Pierwsza i jedyna jak dotąd sportsmenka, zawodniczka judo, która w swojej karierze zdobywała najwyższe miejsca na podium turniejów oraz Mistrzostw Polski i Europy. To lata 1990-1998. Udział w turniejach i mistrzostwach w takich państwach jak: Belgia, Hiszpania, Czechy, Włochy , Japonia, Kanada. 11 medali w tym 4 złote, 3 srebrne, 4 brązowe. Sześciokrotnie uczestniczyła w Mistrzostwach Europy, dwukrotnie w Akademickich Mistrzostwach Świata. Nagrodzona nagrodami Ministra Edukacji Narodowej w roku 1995 i 1997. Dziś mieszkanka Opola, ale Tuchów to jej miasto rodzinne, miasto w którym rozpoczynała swoją wielką karierę. Tuchów to miasto które swoją osobą i swoją karierą promowała. Agata Mróz z Tuchowa, najbardziej jak dotąd utytułowana sportsmenka i dla tego miasta zasłużona.

Stanisława Węgrzyn – za działalność oświatową i pedagogiczną oraz trud i poświęcenie w pracy edukacyjnej dzieci i młodzieży – W czasie II wojny światowej łączniczka AK o pseudonimie „Sława”. Później los pokierował Panią Stanisławę do Karpacza gdzie pracowała jako nauczycielka. Początkiem lat pięćdziesiątych powraca w rodzinne strony i w Siedliskach od roku 1959 do 1978 pracuje jako nauczyciel. Już jako emerytka prowadziła naukę religii w klasach przedszkolnych. Zawsze zaangażowana w życie społeczności wiejskiej. Prowadziła świetlicę wiejską, organizowała nieobozowe akcje letnie czyli wakacje dla dzieci. Zaangażowana w działalność harcerską. Harcmistrz Polski. Nagrodzona za prace pedagogiczną Złotym Krzyżem Zasługi. Swoją pracę pedagogiczną traktowała z pasją, a Siedliskom i gminie Tuchów poświęciła większość swojego życia.

Trójka s.c. – Wiesław Wróbel, Janusz Nowak, Janusz Grzenia – za błyskotliwy rozwój, profesjonalizm i kompetencje w działaniu oraz aktywne wspieranie przedsięwzięć kulturalnych, edukacyjnych i sportowych – rodzinna firma handlowa. Pan Wiesław Wróbel rozpoczynał swoją działalność handlową od tzw. zieleniaka w drewnianym starym kiosku w 1985 roku. Po latach mozolnej pracy w 1995 roku otworzył w Tuchowie pierwszy dom handlowy przy ul. Mickiewicza. Nadal inwestując wspólnie z Januszem Grzenią i Januszem Nowakiem uruchamiają w roku 2001 jeden z największych domów handlowych w Tuchowie, w ten sposób powstaje słynna Trójka w Tuchowie. Przedsiębiorcy pod wodzą seniora cały czas inwestują, budują i oddają do użytku kolejne obiekty. Dziś ich domy handlowe należą do najlepiej prosperujących w okolicy. Prowadzone w pełni profesjonalnie i przyjaźnie dla konsumentów. Planują dalszy rozwój. Obecnie zatrudniają 40 osób. Trójka s.c. z seniorem Wiesławem Wróblem jest mecenasem tuchowskiej kultury i sportu. Między innymi jest stałym sponsorem i wspierającym Międzynarodowe Spotkania Miast Bliźniaczych w Tuchowie i Dni Tuchowa corocznie od roku 2000, jak również Eliminacji do Ogólnopolskiego Festiwalu Kolęd i Pastorałek. To firma tuchowska i Tuchowowi służąca.

Korex – Kazimierz Szablowski – za fachowość i nowoczesność w działaniu, wspieranie kultury oraz działalność charytatywną – firma specjalizuje się w branży meblarskiej i budowlanej. Swoją działalność rozpoczynał w 1993 roku w garażu własnego domu, by po latach wybudować nowoczesne obiekty handlowo-usługowe. Ciągle inwestuje w poszerzenie nie tylko przestrzeni ale również asortymentu, materiałów konstrukcyjnych, meblowych czy budowlanych. Odznacza się nowatorstwem, pomysłowością i konsekwencją w działaniu. Współpracuje z wieloma zakładami z Tuchowa. Nastawiony na ciągły prężny rozwój. Zdobył zaufanie klientów i uznanie wśród mieszkańców. Obecnie zatrudnia kilkudziesięciu pracowników. Pan Kazimierz Szablowski i jego firma jest mecenasem kultury tuchowskiej. Od lat wspiera finansowo i niejako patronuje Sanktuaryjnej Orkiestrze Dętej w Tuchowie. Wspiera wydarzenia kulturalne i edukacyjne a nade wszystko koncerty charytatywne dla „Nadziei” czy Tuchowską Majówkę dla Matki. To firma tuchowska i Tuchowowi służąca.

2008

W dniu 28 stycznia 2009 roku w sali widowiskowej Domu Kultury odbyła się uroczystość wręczenia honorowego wyróżnienia statuetką „Melaniusz” za zasługi dla rozwoju miasta i gminy Tuchów. Burmistrz Tuchowa i Przewodniczący Rady Miejskiej w Tuchowie na podstawie decyzji Kapituły wręczyli statuetki.

Koło Pszczelarzy w Tuchowie – za wieloletnią działalność na rzecz rozwoju pszczelarstwa oraz aktywność edukacyjną i społeczno – kulturalną.
Założone w roku 1937 – siedemdziesiąt dwa lata pracy i działalności. 80 członków koła posiada 2018 rodzin pszczelich. Działalność Koła Pszczelarzy w Tuchowie to nie tylko praca i działalność pszczelarska. To działalność w wielu wymiarach społeczno-kulturowych i promocyjnych. Organizator i współorganizator wielu wydarzeń kulturalnych i okolicznościowych w tym dziesiątki wystaw i prezentacji. Organizator wielu prelekcji w szkołach i placówkach oświatowych i kulturalnych. Inicjator i wykonawca pomnika św. Ambrożego na starym cmentarzu w Tuchowie. Inicjator powstania muzeum etnograficznego w klasztorze i wieloletni jego opiekun. Prowadzi działalność edukacyjną. Promuje produkty pszczele ich odżywczy i zdrowotny walor.
Promuje Gminę Tuchów. Wspiera akcje charytatywne. Koło aktywne, obecne w życiu gminy od ponad siedemdziesięciu lat.

O. Kazimierz Plebanek – za niestrudzoną pracę badawczą dziejów Sanktuarium i miasta oraz sławienie kultu maryjnego i tuchowskiej ziemi.
Redemptorysta, absolwent Wyższego Seminarium Duchownego w Tuchowie. W latach 1975-1984 był proboszczem i kustoszem Sanktuarium Matki Boskiej Tuchowskiej. Przez lata administrator i organizator wielkich tuchowskich odpustów. Archiwista klasztornego archiwum. Badacz dziejów Sanktuarium i Tuchowa. Autor wielu tomów „Kalendarzy Tuchowskich” i przewodników po Sanktuarium i historii Tuchowa. Autor wielu monografii i artykułów. Kapłan z powołania, redemptorysta z działania. Badacz i dokumentalista. Społecznik na rzecz Tuchowa. Zawsze obecny w życiu lokalnego kościoła, miasta i gminy Tuchów.

Maria Wójcik – za długoletnią służbę lekarską, bezinteresowność w ratowaniu zdrowia i życia ludziom oraz wierność samarytańskim zasadom.
Lekarz medycyny od 1961 roku w Ośrodku Zdrowia w Tuchowie. 47 lat pracy dla ratowania zdrowia i życia. Oddana pacjentowi i pełna poświęcenia. Z troską i wielką życzliwością wspierająca potrzebujących pomocy. Zaangażowana w sprawy rozwoju służby zdrowia w Tuchowie. Działacz społeczny. Radna Rady Miejskiej, powiatowej i wojewódzkiej. W uznaniu tej pracy i działań wielokrotnie nagradzana i odznaczana. Służyła ludziom postawą samarytańską.

Siostra Alfreda Bronisława Data – za pełną poświęcenia służbę chorym, biednym, samotnym i opuszczonym oraz działalność charytatywną.
Mieszka i pracuje w Tuchowie od roku 1962. Całe Swoje życie poświęciła chorym, biednym, samotnym i opuszczonym. Niosła im pomoc medyczną, pociechę duchową, ulgę w cierpieniu. Niosła pomoc charytatywną. Wzór bezinteresownego działania na rzecz bliźniego. Swoim życiem i pracą daje wiarę i nadzieję. Wierna słowom księdza Twardowskiego „Uczmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą”.

Tadeusz Goliszewski – za działalność pedagogiczną i wychowawczą oraz twórczy wkład w rozwój kultury.
Wieloletni nauczyciel muzyki, wychowawca i kilkuletni zastępca dyrektora Szkoły Podstawowej w Tuchowie. Dyrektor Gimnazjum nr 2 w Tuchowie. Wieloletni nauczyciel muzyki w Społecznym Ognisku Muzycznym w Tuchowie. Aktywny działacz Związku Nauczycielstwa Polskiego. Inicjator wielu przedsięwzięć edukacyjnych, oświatowych i kulturalnych. Aktywny uczestnik i współorganizator wielu wydarzeń kulturalnych, okolicznościowych w tym muzycznych w Tuchowie. Autor melodii hymnu Tuchowa pt. „Tuchowska ziemio” do słów O. Pagiewskiego. Autor hejnału Tuchowa który codziennie o godz. 12.00 rozbrzmiewa z tuchowskiego ratusza.

2009
3 lutego 2010 roku zostały wręczone kolejne wyróżnienia statuetką Melaniusza.
Nagrody otrzymali:
Jan Gładysz … za krzewienie kultury muzycznej, wybitny udział w życiu kulturalnym Tuchowa oraz promocję miasta w Polsce i świecie.

Kazimierz Karwat … za wzbogacanie artystycznego dorobku tuchowskich twórców, pracę z młodzieżą nad kształtowaniem poczucia piękna oraz działalność na rzecz lokalnego środowiska.

Franciszek Turaj … za pracę społeczną na rzecz lokalnego środowiska oraz działalność edukacyjną i wychowawczą.

Józef Rogal … za ponad 50 lat grania, kiedyś w klasztornej, obecnie Sanktuaryjnej Orkiestrze Dętej oraz działalność edukacyjną i wychowawczą.

Leszek Borgula … za stworzenie nowoczesnej firmy, sukces gospodarczy oraz działalność charytatywną.

Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela OO. Redemptoryści w Tuchowie … za szerzenie kultu Matki Boskiej Tuchowskiej, a przez to promocję miasta, kształtowanie duchowości wiernych oraz udział w życiu kulturalnym i społecznym miasta i gminy.

Zespół „Pokolenia” … za wieloletnią służbę tuchowskiej kulturze muzycznej oraz promocję miasta w Polsce i świecie.

Towarzystwo Miłośników Tuchowa … za różnorodne formy działalności, kultywowanie wiedzy o przeszłości, uwrażliwienie na piękno środowiska przyrodniczego oraz inicjatywy kulturalne i społeczne dla małej ojczyzny.

2010
Kazimierz Łątka (zmarł 26.01. 2011 r. – 6 dni przed wręczeniem statuetki) … za godną naśladowania postawę społecznika
Mieszkaniec Lubaszowej. Radny Rady Miejskiej w Tuchowie pięciu kadencji (1990 – 2010), wybierany znaczną większością głosów. W Radzie był członkiem kilku komisji a ostatnio przewodniczącym Komisji Rewizyjnej. Należał do najbardziej aktywnych radnych, o czym świadczyć może chociażby jego 100 % frekwencja na wszystkich posiedzeniach plenarnych i komisji w całej kadencji. Cierpliwy i konsekwentny w działaniu i – co ważne – skuteczny. Swoją działalność w Radzie traktował jako służbę ludziom.
Jako radny miał na uwadze, całą gminę, ale najbliższa była mu rodzinna Lubaszowa, która wiele mu zawdzięcza. Miał zdolność przekonywania i mobilizowania ludzi do społecznej działalności. Był członkiem rady sołeckiej. Pomagał mieszkańcom wsi, którzy zwracali się do niego w różnych sprawach. Włożył wiele starań w pozyskiwanie funduszy na nowe odcinki dróg, telefonizację, gazyfikację, budowę wodociągów. Sam często nie tylko prace nadzorował, ale także w nich uczestniczył. Członek OSP w Lubaszowej, pełniący odpowiedzialne funkcje w zarządzie jednostki. W wyniku jego starania otrzymała ona samochód gaśniczy. Był współorganizatorem obchodów jej 50-lecia. Szczególny nacisk kładł na propagowanie wiedzy pożarniczej, zwłaszcza wśród młodzieży, organizując liczne konkursy i zawody. Z jego inicjatywy powstała żeńska drużyna młodzieżowa. Od 2006 r. pełni funkcję wiceprezesa Gminnego Zarządu OSP w Tuchowie, podejmując wiele starań w celu rozwoju bazy i infrastruktury straży pożarnych. Zaangażowany w remont i rozbudowę szkoły w Lubaszowej; wynikiem jego starań jest sala do gimnastyki korekcyjnej. Pomagał także sportowcom w swojej wsi, podejmował starania o modernizację boiska sportowego i remont budynku szatni dla sportowców.
Jego hasło wyborcze: „tyle jestem wart, ile mogę zrobić dla innych” nie było pustym sloganem, w pełni je realizował, a przełożyło się ono na powstanie tego, co służy ludziom dziś i będzie służyło w przyszłości.

Ewa i Roman Fleszarowie … za promowanie Tuchowa poprzez twórczość artystyczną.
Artyści plastycy, absolwenci rzeźby (p. Ewa) i malarstwa (p. Roman) Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu; od 1996 r. mieszkańcy Karwodrzy; autorzy wielu dzieł wystawianych (wystawy zbiorowe i indywidualne) w Tuchowie, wielu miastach Polski i Europy, w tym miastach partnerskich: Saint-Jean de Braye, Illingen, Martfu. Swój związek z naszym miastem dokumentowali wielokrotnie, projektując i realizując:
– tablicę upamiętniającą pontyfikat Jana Pawła II, umieszczoną na ratuszu;
– statuetkę honorowego wyróżnienia „Melaniusz”;
– tablice upamiętniającą jubileusz 670-lecia Tuchowa, umieszczoną na ratuszu;
– medal jubileuszowy 670 lecia lokacja miasta;
– insygnia władz miasta;
– koncepcję wizualizacyjną odnowienia skweru i pomnika ofiar II wojny przy ul. Daszyńskiego.
W dziełach pp. Fleszarów dostrzec można charakterystyczne dla naszego miasta elementy architektury i pejzażu; trafiają one na liczne wystawy i poprzez nie obecny tam jest Tuchów. Są więc pp. Ewa i Roman Fleszarowie promotorami tuchowskiego dziedzictwa kulturowego.

Waldemar Dziga … za osiągnięcia sportowe w judo.
Tuchowianin, szkołę podstawową i liceum ukończył w Tuchowie, po czym studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po odbyciu aplikacji pracuje jako sędzia w Sądzie Rejonowym w Tarnowie.
Treningi judo rozpoczął w 1984 r. w tuchowskiej sekcji judo. Trenował tu przez 9 lat systematycznie i wytrwale, czego skutkiem były sukcesy sportowe: srebrny (1988) i złote medale (1989, 1990) w Mistrzostwach Polski Szkolnego Związku Sportowego. W latach 1992 – 1993 był członkiem kadry narodowej juniorów, zdobywając w mistrzostwach Polski brązowe i srebrne medale. W czasie studiów trenował w klubie TS Wisła Kraków. W tym okresie zdobył dwukrotnie srebrny i pięciokrotnie złoty medal w kategorii seniorów w drużynowych mistrzostwach Polski, kilkakrotnie zdobywał także medale w Indywidualnej Lidze Seniorów w Judo. Został powołany do kadry narodowej, trzykrotnie uczestniczył w Drużynowym Pucharze Europy (Austria, Polska, Turcja). W 2000 r. uzyskał stopień mistrzowski – 2. dan. Za wyróżniające wyniki Polski Związek Judo odznaczył go srebrną (2004) i złotą (2009) odznaką PZJ.
W czasie swojej sportowej kariery p. Waldemar Dziga był wzorem do naśladowania. Wielokrotnie pełnił funkcję kapitana drużyny. Jest najlepszym przykładem możliwości godzenia sportu z nauką – pod jednym wszakże warunkiem: trzeba wytrwale dążyć do celu.

Zygmunt Bień … za pracę społeczną na rzecz lokalnego środowiska
Mieszkaniec Siedlisk. Długoletni pracownik tamtejszej Spółdzielni Kółek Rolniczych. Od lat 80. do dziś działa w samorządzie wiejskim. Był radnym Rady Miejskiej w Tuchowie i członkiem zarządu w I kadencji. Jest pomysłodawcą wielu inicjatyw społecznych w Siedliskach: budowy ośrodka zdrowia, rozbudowy remizy OSP, budowy wodociągu i gazociągu. Aktywny uczestnik prowadzonych robót głównie poprzez osobiste zaangażowanie w zakup i przywóz materiałów, organizowanie prac w czynie społecznym, pozyskiwanie środków finansowych z różnych źródeł, bezpośredni nadzór nad prowadzonymi budowami, kontrolowanie gromadzonych społecznie środków finansowych (jest biegłym księgowym). Aktywnie uczestniczy w społecznym zespole tworzącym regionalne muzeum w Siedliskach. Jest autorem artykułów w czasopiśmie „Siedliszczanin”, a także różnych wierszy okolicznościowych. Swoją wiedzą z zakresu księgowości, spraw podatkowych, ubezpieczeniowych, pracowniczych służy chętnie mieszkańcom wsi. Jest prezesem Stowarzyszenia „Siedliskie Forum Rozwoju”. Bierze czynny udział w uroczystościach patriotycznych i rocznicowych. Jest członkiem chóru parafialnego.

Peter Blaskewitz … za nawiązanie współpracy i promowanie Tuchowa w Niemczech
Nauczyciel historii i języka niemieckiego w gimnazjum w Illingen. Odpowiedział pozytywnie na propozycję współpracy z tuchowskim liceum; obydwie szkoły są stowarzyszone w UNESCO. Już wcześniej interesował się kulturą, historią i językiem polskim. W 1994 roku przyjechał do Tuchowa, aby poznać szkołę i miasto, a przede wszystkim mieszkańców. Widocznie wrażenie było pozytywne, bo już w następnym roku przyjechał z grupą młodzieży. Wówczas podpisano umowę o współpracy między szkołami. Odtąd co roku przyjeżdżał z grupą liczącą około 20 osób i nigdy nie miał trudności z zebraniem takiej grupy. Umiał przekonać nie tylko dzieci, ale i rodziców, którzy w ramach rewizyt podejmowali zawsze bardzo serdecznie tuchowską młodzież. Sam propagował polską kulturę, zabierając do naszego miasta różnych nauczycieli ze swej szkoły, a także rodziców. Wynikiem tego było powstanie Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Niemieckiej w Illingen.
Polska młodzież jest zafascynowana osobowością p. Petera Blaskewitza; u wielu młodych rozbudził on zainteresowanie kulturą i językiem niemieckim, a nawet powstawały prace licencjackie dotyczące kultury i historii Saarlandu. Ich autorom organizował pobyty w Illingen, spotkania z mieszkańcami, przygotowywał bezinteresownie wiele materiałów dotyczących tego landu, a potrzebnych do napisania tego typu prac.
Pomaga nie tylko młodzieży; zorganizował np. pobyt i utrzymanie Sanktuaryjnego Chóru Mieszanego w czasie podróży do Lourdes. We współpracy z władzami gminy podejmował także tuchowską orkiestrę.
Jego otwartość i serdeczność, połączone z nieskazitelną uczciwością, sprawiły, że nawiązał w Tuchowie wiele osobistych kontaktów, które podtrzymuje do dziś; jest niezmiennie zainteresowany rozwojem naszego miasta, osiągnięciami młodzieży i losami mieszkańców. Podkreśla, że czuje się w Tuchowie jak u siebie. Niewątpliwie zajmuje czołowe miejsce pośród przedstawicieli miast partnerskich Tuchowa.

2011
Wręczono 31.01.2012r.

Krzysztof Jasiński … za aktywną pracę społeczną na rzecz mieszkańców gminy oraz promocję Tuchowa poprzez liczne publikacje.
Mieszkaniec Zabłędzy, zawodowo od 30 lat związany z koleją, pracuje na stanowisku mistrza ds. eksploatacji taboru kolejowego. Aktywny społecznie zarówno w swojej wsi, jak i w gminie. Brał udział w pracach komitetów telefonizacji, budowy wodociągów, gazyfikacji, rozbudowy dróg wiejskich, rozbudowy szkoły w Zabłędzy. Jeden z inicjatorów nadania szkole imienia Jana Pawła II i ofiarodawca wielu pamiątek do sali jej patrona, inicjator wielu przedsięwzięć kulturalnych, np. festynu wsi Zabłędza, plakatowego kalendarza dla mieszkańców tej wsi; twórca i redaktor czasopisma „Nasza Wieś Zabłędza”, autor wielu publikacji o tej wsi w prasie lokalnej i regionalnej, „Kamieniach milowych”. Wydawca, od piętnastu lat, lokalnego rozkładu jazdy dla mieszkańców gminy, co jest ewenementem w Polsce. Podjął skuteczne starania o postój pociągu „Dunajec” na stacji Tuchów. Organizował przejazdy pociągami specjalnymi w czasie wizyt papieskich oraz pociągami retro, w tym z okazji jubileuszu 670-lecia Tuchowa. Przekazał wiele eksponatów z dziedziny kolejnictwa do tworzonego tuchowskiego muzeum. Ponadto publikuje w czasopismach branżowych i „Szkicach Tarnowskich”.

Grzegorz Stanisławczyk … za długoletnią pracę na rzecz mieszkańców Tuchowa i gminy w zakresie obsługi prawnej oraz w dziedzinie kultury.
Prawnik z wykształcenia (1975 – aplikacja sędziowska; 1978 – radca prawny). Znany w Tuchowie i gminie z różnych form działalności społecznej: w latach 1987–1993 był radnym, wiceprzewodniczącym Rady Miejskiej w Tuchowie. Główna domena jego działalności to opieka społeczna; prowadzi tu pełną obsługę prawną ludzi nieznających przepisów prawa, niemających środków na opłacenie prawników – oprócz porad prawnych sporządza dla nich różnego rodzaju pisma procesowe. Bierze udział w akcjach charytatywnych, jak zbiórki na Caritas, na odnowę zabytkowego cmentarza, pomoc powodzianom. Jest członkiem stałym rady parafialnej przy parafii św. Jakuba; był także jej przewodniczącym. Jest członkiem założycielem i autorem statutu Klubu Inteligencji Katolickiej w Tuchowie. Przez jedną kadencję pełnił funkcję prezesa tuchowskiej Akcji Katolickiej. Jest członkiem założycielem i autorem statutu Towarzystwa Miłośników Tuchowa i członkiem jego zarządu od początku istnienia Towarzystwa (1992 r.). Od 1994 roku pełni funkcję redaktora naczelnego „Tuchowskich Wieści”, wydawanego przez TMT i uhonorowanego statuetką Melaniusza za rzetelne dokumentowanie życia miasta i gminy, co jest w dużej mierze jego zasługą. Jest autorem wielu publikacji w tym czasopiśmie oraz w obydwu tomach „Kamieni milowych”. Jest współorganizatorem (wspólnie z małżonką) corocznej tuchowskiej Majówki dla Matki.

Biblioteka Publiczna w Tuchowie … za różnorodne formy działalności mające na celu upowszechnienie książki i czytania wśród mieszkańców Tuchowa i gminy w ciągu stuletniej działalności.
Biblioteka Publiczna w Tuchowie powstała w 1911 roku i odtąd prowadzi nieprzerwaną (w czasie wojny utajnioną) działalność. W ciągu wieku funkcję bibliotekarzy pełniło wielu pracujących ofiarnie ludzi: Adolf Wojtanowski, Maria Chmielowska, Leopold Kluger, Władysław Rudnicki, Gabriela Dobrowolska, Zofia Nicpoń i – obecnie – Bożena Wrona. Wielokrotnie zmieniała się jej siedziba. Ostatnie lata działalności to wiele nowych pomysłów poszerzających ofertę nowoczesnej biblioteki: książka mówiona, Tuchowski Maraton Głośnego Czytania, spotkania z literatami i dziennikarzami, otwarcie Małej Galerii „Przedstawmy się” prezentującej młodych twórców z Tuchowa i okolic, kiermasze książek, konkursy, prelekcje oraz szkolenia dla seniorów i maturzystów. Obecnie biblioteka to także nowatorskie rozwiązania: dostęp do Internetu, biblioteki cyfrowe, dokumentacja różnych form społecznego życia naszej miejscowości.

Friedrich Schuster … za doprowadzenie do odnowienia cmentarzy z I wojny światowej w gminie oraz wzorową partnerską współpracę miasta Pettenbach z Tuchowem.
Pułkownik rezerwy, przewodniczący Oddziału Górnej Austrii Austriackiego Czarnego Krzyża – organizacji mającej pod opieką żołnierskie mogiły z czasów I i II wojny światowej, burmistrz Pettenbach od 1996 r. Przy jego zaangażowaniu i wsparciu finansowemu z Czarnego Krzyża zostały odnowione trzy cmentarze: dwa w Tuchowie i jeden w Siedliskach, wszystkie zaś zostały szczegółowo zinwentaryzowane. Był inicjatorem i współorganizatorem kilku uroczystości ku czci poległych z udziałem orkiestr z Górnej Austrii. Współpracę z Tuchowem w tym zakresie przedstawia na konferencjach Czarnego Krzyża jako wzorcową. Poprzez swoje działania wielokrotnie dawał dowód dbałości o historyczną prawdę i pamięć, wskazywał na rolę i wagę pokoju europejskiego i światowego. Jako działacz Czarnego Krzyża i burmistrz partnerskiego Pettenbach wielokrotnie bywał w Tuchowie, osobiście organizował pobyty przedstawicieli naszego miasta. Zrealizował wiele projektów partnerskiej współpracy w dziedzinach kultury, edukacji, sportu i turystyki. Organizował kampanie promocyjne Tuchowa i zachęcał do odwiedzania naszej gminy. Jest swego rodzaju ambasadorem Tuchowa w Austrii, często podkreśla, że jego drugą ojczyzną z wyboru jest Polska i Tuchów. I nie są to tylko słowa.

Artur Gądek … za poszerzenie oferty leczniczej dla mieszkańców tuchowskiej gminy poprzez inicjatywę uruchomienia chirurgii jednego dnia.
Tuchowianin, tu ukończył liceum, później studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej (obecnie Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego). Dzięki wysokiej średniej ocen został asystentem w Klinice Ortopedii CM UJ. Uzyskał pierwszy i drugi stopień specjalizacji z ortopedii i traumatologii narządów ruchu, uzyskał doktorat. Jest wysokiej klasy specjalistą w tej dziedzinie. Nie zerwał związków z Tuchowem. Dowodem tego jest jego udział w uruchomieniu oddziału chirurgii jednego dnia w tuchowskim szpitalu. Prace nad jego organizacją i wyposażeniem sali operacyjnej trwały cały 2010 rok, w związku z tym co tydzień przyjeżdżał z Krakowa. W dużej mierze dzięki jego staraniom powstała sala operacyjna wyposażona według najnowszych standardów, nie odbiega od najlepszych w Polsce. W ciągu ubiegłego roku wielu tuchowian skorzystało już ze specjalistycznych zabiegów.

2012
Wręczono: 30.01.2013 r.

Ochotnicza Straż Pożarna … za wieloletnią ochotniczą służbę mieszkańcom Tuchowa i gminy, za ratowanie ich życia i mienia w czasie pożarów, powodzi i nieszczęśliwych zdarzeń losowych.
Ochotnicza Straż Pożarna jest najstarszą organizacją w Tuchowie, służącą obywatelom od 130 lat. Jest to organizacja pożytku publicznego, której członkowie pełnią bezinteresownie służbę ochotniczą, ratują ludzi i ich dobytek przed ogniem, w czasie powodzi, praktycznie udzielają pomocy we wszystkich zdarzeniach wymagających ochrony życia, zdrowia i mienia. Dzięki odpowiedniemu wyszkoleniu i wyposażeniu jest to jedyna współcześnie organizacja, której członkowie zjawiają się najszybciej w miejscu powstania zagrożenia i potrafią być najbardziej skuteczni. Podejmują różne prace społeczne na rzecz naszej jednostki OSP oraz dotkniętych nieszczęściem mieszkańców miasta i gminy, jak chociażby usuwanie zanieczyszczeń domów po powodzi. Tuchowska jednostka OSP uświetnia różne uroczystości patriotyczne, religijne i kulturalne w naszym mieście. Tuchowianie doceniają zaangażowanie strażaków, na pomoc których zawsze mogą liczyć. Członkowie tuchowskiej straży posiadają wielką liczbę odznaczeń za wzorową postawę druhen i druhów, a cała jednostka – Złoty Medal im. Bolesława Chomicza, przyznany przez Zarząd Główny OSP RP.

Tuchowska Wspólnota Sióstr Służebniczek … za ponadstuletnią działalność charytatywną, niesienie pomocy potrzebującym oraz pracę wychowawczą z dziećmi
Siostry służebniczki dębickie obecne są w Tuchowie od ponad stu lat, wrosły na stałe w pejzaż naszego miasta. Służą mieszkańcom miasta i gminy – prowadzą szeroko rozumianą działalność charytatywną: pomoc ubogim, m.in. poprzez prowadzenie kuchni dla najuboższych mieszkańców w trudnych okresach – w czasie wojny i ciężkich powojennych latach; dożywianie dzieci w ramach Caritasu; odwiedzanie chorych i opieka nad nimi, wykonywanie różnych zabiegów pielęgniarskich; przyuczanie, zwłaszcza w okresie międzywojnia, dziewcząt do pielęgnowania chorych, szycia, haftowania, gotowania i innych prac wykonywanych w gospodarstwach domowych; troska o wychowanie najmłodszych i ich katechizacja w zorganizowanej przez nie ochronce, a obecnie przedszkolu; dbałość o wystrój kościoła św. Jakuba. Siostry aktywnie włączają się do akcji niesienia pomocy ludziom dotkniętym nieszczęściem, jak np. w czasie ostatniej wielkiej powodzi, kiedy udostępniły ochronkę na noclegi, przygotowywały posiłki, pomagały sprzątać domy. Są wierne swojemu posłannictwu: służbie Bogu poprzez służbę ludziom.

Jan Sufliarsky … za aktywną wzorową partnerską współpracę, promocję słowackiej kultury w Tuchowie w czasie Międzynarodowych Spotkań Miast Bliźniaczych oraz promocję Tuchowa na Słowacji.
Jan Sufliarsky jest od 1998 roku primatorem Detvy na Słowacji – miasta partnerskiego Tuchowa. Od 2000 roku angażuje się w partnerstwo: organizuje kampanie promocyjne Tuchowa w Detvie, wskazuje na ważność i wartość współpracy w dziedzinie kultury, edukacji i oświaty, sportu i turystyki. Detva jest jedynym miastem partnerskim Tuchowa, które uczestniczyło we wszystkich Międzynarodowych Spotkaniach Miast Bliźniaczych, a Jan Sufliarsky – w większości z nich. Uczestnictwo to jest jednym z najbardziej aktywnych – corocznie w Tuchowie występują artyści z Detvy: orkiestry, chóry, zespoły instrumentalne, wokalne i folklorystyczne. Od 2000 roku organizuje prezentacje Tuchowa podczas wydarzeń kulturalnych, promocyjnych, samorządowych i oświatowych w Detvie. Dzięki jego zaangażowaniu Tuchów jest prezentowany na Międzynarodowym Festiwalu Folkloru, jednym z największych festiwali tego typu na Słowacji i w Europie Środkowej, Dniach Detvy, Jarmarku na Podpolanie i innych. Prezentowały się tam tuchowskie zespoły, animatorzy kultury, przedstawiciele samorządu oraz oświaty. Jednym z wielu działań promujących nasze miasto i gminę przez Jana Sufliarskyego było spotkanie, w czasie Międzynarodowego Festiwalu Folkloru w Detvie, prezydenta Słowacji z burmistrzem Tuchowa, w czasie którego możliwa była prezentacja naszego miasta. Dzięki Primatorowi i jego osobistemu zaangażowaniu Zespół Szkół w Siedliskach wspólnie ze szkołą w Detvie mogły zrealizować jeden z najbardziej spektakularnych projektów międzynarodowych, sfinansowany z programu „Socrates Comenius”, „Obchodzenie świąt i tradycji w Polsce i na Słowacji”. Stało się to okazją do zorganizowania kilku spotkań młodzieży i nauczycieli w Detvie i Tuchowie. Jednym słowem: Primator Jan Sufliarsky jest ambasadorem Tuchowa na Słowacji.

2013
Wręczono: 22.01.2014 roku

ks. prałat Stanisław Augustyn … za ponadczterdziestoletnią pracę duszpasterską i czynny udział w życiu społeczności Siedlisk.
Pełnił funkcję proboszcza w Siedliskach przez 42 lata. Jego największym osiągnięciem jest wybudowanie kościoła w czasach, kiedy takie inicjatywy ogromnie utrudniano. Trzeba było zabiegać o każde zezwolenie, o zakup materiałów budowlanych, mobilizować mieszkańców do ofiarności i pracy przy budowie. Trzeba było pokonać trudności i zabezpieczyć budowlę przed osuwaniem się ziemi. Ksiądz prałat dzięki uporowi i determinacji dopiął swego i dlatego mieszkańcy Siedlisk mają teraz nowoczesną świątynię, w której odbywają się uroczystości religijne; także patriotyczne i tradycyjne (np. dożynki) mają tu swój początek. Ksiądz prałat włączał się także w życie społeczne wsi, biorąc udział w pracach komitetów: budowy wodociągów, gazyfikacji, telefonizacji, budowy ośrodka zdrowia czy rozbudowy remizy OSP. Jednocześnie pełnił posługę duszpasterską wśród mieszkańców wsi; niestrudzenie wychowywał dzieci i młodzież nie tylko w duchu religijnym, ale także patriotycznym. Jest autorem publikacji, m.in. „W blasku jubileuszy”.

Adam Drogoś … za dbałość o unowocześnianie kierowanej przez siebie szkoły, organizację dokształcania młodzieży i dorosłych, współpracę z lokalnymi instytucjami i organizacjami, udzielanie pomocy ludziom, ze szczególnym uwzględnieniem powodzian
Tuchowianin, absolwent tutejszego Technikum Mechanicznego (obecnie Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych im. Bohaterów Bitwy pod Łowczówkiem) oraz Politechniki Śląskiej, później nauczyciel w macierzystej szkole, a obecnie jej dyrektor. W wyniku jego starań przeprowadzono wiele remontów, które gruntownie zmieniły wygląd budynku, a sale lekcyjne zostały wyposażone w nowoczesny sprzęt audiowizualny. Wprowadził nowe kierunki kształcenia, zorganizował stację diagnostyczną pojazdów, pracownie: komputerowe, gastronomiczne i spawalniczą. Organizował liczne kursy będące formą dokształcania dorosłych słuchaczy, np. komputerowe, spawania, ekonomiczne, a także kursy dla uczniów, finansowane przez Unię Europejską, dzięki którym poszerzyli oni swoją wiedzę i zdobyli dodatkowe kwalifikacje. Nawiązał kontakt ze szkołami zawodowymi we Francji, dzięki czemu została zorganizowana wymiana uczniów, odbywających zawodowe praktyki. Współpracuje z lokalnymi władzami, instytucjami i organizacjami; uczniowie ZSP, zwłaszcza kierunków gastronomicznych, są obecni na wielu imprezach w mieście i okolicy. Na szczególne wyróżnienie zasługują jego postawa i działania w czasie wielkiej powodzi w 2010 r. Od początku, tj. już w nocy 5 czerwca, do 31 sierpnia był bezpośrednio zaangażowany – początkowo po kilkanaście godzin dziennie – w organizację pomocy: udostępnił 45 miejsc w internacie szkolnym, brał udział w rozlokowaniu powodzian, pomagał wnosić inwalidów i osoby w podeszłym wieku na 3 piętro, robił zakupy i przywoził je własnym samochodem, pomagał w przygotowywaniu posiłków (również w soboty i niedziele) dla mieszkających w internacie oraz dla innych powodzian i ich dzieci, strażaków, policjantów, więźniów pomagających w sprzątaniu – średnio około 250 dziennie. Część z nich dostarczał osobiście do punktów żywieniowych. Przyjmował dary i rozdzielał je. Zorganizował szkolne grupy młodzieżowe do pomocy w porządkowaniu domów. Poszukiwał innych miejsc noclegowych (w związku ze zbliżającym się początkiem roku szkolnego) i przewoził powodzian do tych miejsc. Cały czas współpracował z Urzędem Miejskim, Ośrodkiem Pomocy Społecznej i miejscowymi parafiami. Za te działania otrzymał nagrodę specjalną ministra edukacji narodowej.
Za całokształt działalności został uhonorowany: Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Brązowym Krzyżem Zasługi, brązowym medalem „Za zasługi dla obronności kraju”.
Dyrektor Adam Drogoś znany jest w środowisku z tego, że nie odmawia pomocy organizatorom różnych imprez oraz ludziom tej pomocy potrzebującym.

Zofia Kałużna … za wieloletnią, bezinteresowną działalność na rzecz społeczności Dąbrówki Tuchowskiej.
Mieszkanka Dąbrówki Tuchowskiej prawie całe swoje zawodowe życie była związana z rodzinną wsią, jako pracownica tamtejszej szkoły, katechetka, opiekunka dziecięcych zespołów oraz opiekunka kaplicy. Zawsze czynnie angażowała się w życie wsi. Prowadziła społecznie katechizację dzieci w domach prywatnych, bo jeszcze wtedy nie wolno było prowadzić jej w szkole. Jako opiekunka zespołów przez wiele lat przygotowywała uroczystości patriotyczne i religijne. Angażowała młodzież i dorosłych do kultywowania ludowych tradycji. Przygotowywała wieńce dożynkowe, szyła stroje. Podczas budowy kaplicy mobilizowała mieszkańców do pracy społecznej i sama brała w niej udział. Po wybudowaniu kaplicy z wielkim zaangażowaniem i odpowiedzialnością sprawowała nad nią opiekę, dbając o wystrój samej kaplicy, jak również jej otoczenia. Dbała także o szaty liturgiczne i sprzęt kościelny. Na każde święta przygotowywała stosowną dekorację. Przez ponad 20 lat wykonywała to wszystko z ogromną pasją i poświęceniem, bezinteresownie, na chwałę Bogu i pożytek ludziom. Jej zasługi zostały docenione przez ordynariusza diecezji tarnowskiej ks. bpa Andrzeja Jeża, który wystosował pod jej adresem otwarty list pochwalny.

Tomasz Wantuch … za publikacje o historii Tuchowa, szczególnie rodu Rozwadowskich, bezinteresowną działalność na rzecz ratowania zabytków materialnych, promowanie Tuchowa na antenie Radia Kraków oraz działalność na rzecz lokalnego środowiska.
Tuchowianin, miłośnik historii ojczystej, w tym szczególnie dziejów Tuchowa, od lat ujawnia, głównie na łamach lokalnej prasy, nieznane lub zapomniane wydarzenia i osoby, mające znaczący wpływ na historię naszego miasta. Ostatnio odkrywa przemilczaną i zapomnianą historię rodu Rozwadowskich i Theodorowiczów, byłych właścicieli Tuchowa. Materiały te trafiają do czytelników miejscowych, ale także krajowych i zagranicznych, promując Tuchów. Był inicjatorem i współorganizatorem uczczenia pamięci płk. Władysława Rozwadowskiego, zamordowanego w Charkowie, poprzez posadzenie „Dębu Katyńskiego”. Działa także na rzecz ochrony zabytków materialnych. Jego zasługą w dużej mierze jest zabezpieczenie i renowacja nagrobków na starym cmentarzu w Tuchowie, a także doprowadzenie do objęcia opieką konserwatorską i wpisanie do rejestru zabytków kaplicy Rozwadowskich na nowym cmentarzu. Jako członek i obecnie przewodniczący Zarządu Towarzystwa Miłośników Tuchowa organizuje zbiórki na rzecz renowacji nagrobków. Jest współorganizatorem Muzeum Miejskiego w Tuchowie, do którego pozyskał cenne eksponaty, w tym od rodziny Rozwadowskich. Współpracuje z Radiem Kraków poprzez wypowiedzi w tej rozgłośni oraz wskazywanie mieszkańców naszego miasta, z których kilkunastu udzieliło wywiadów. We współpracy z Biblioteką Publiczną w Tuchowie nagrywa wypowiedzi świadków historii i dokumentuje ich wspomnienia, współtworząc tzw. Cyfrowe Archiwa Tradycji Lokalnej.

2014
Wręczono: 29.01.2015 roku

Mariusz Ryś … za wielokierunkowe działania na rzecz Tuchowa i gminy na stanowisku burmistrza, ze szczególnym uwzględnieniem działalności kulturalnej i promocyjnej.
Przez ostatnie 16 lat pełnił funkcję burmistrza Tuchowa, wcześniej był radnym Rady Miejskiej w Tuchowie i dyrektorem szkoły w Burzynie. To za jego burmistrzowskiej kadencji i w dużej mierze w wyniku jego starania Rada Miejska ustanowiła honorowe wyróżnienie statuetką „Melaniusz” za zasługi dla rozwoju miasta i gminy Tuchów. Jedną z pięciu kategorii działalności, za które przyznaje się to wyróżnienie, jest działalność kulturalna i promocyjna na rzecz miasta i gminy. Wśród wielu aspektów jego działalności ten jej rodzaj wyróżnia się szczególnie. Obejmuje m.in. inspirowanie, wspieranie i uczestniczenie w działalności wydawniczo-dokumentacyjnej, dotyczącej historii naszego miasta, objęcie swym mecenatem instytucji kulturalnych oraz wielu lokalnych wydawnictw tę historię dokumentujących. Należy podkreślić szczególnie objęcie mecenatem Społecznego Ogniska Muzycznego i zainicjowanego przez jego dyrektorkę Małopolskiego Konkursu Pianistycznego im. I.J. Paderewskiego. Powstanie szkoły muzycznej w Tuchowie to także w dużej mierze jego zasługa. Ma duży wkład w rozwój umuzykalnienia naszej młodzieży i upowszechnianie kultury muzycznej. Za jego kadencji ukazało się kilkanaście pozycji różnych autorów, w większości miejscowych, dokumentujących historię Tuchowa. Jako historyk z wykształcenia interesował się pracami badawczymi, zaznajamiał się z osiągnięciami autorów poszczególnych pozycji wydawniczych; do wielu z nich napisał przedmowy. Troszczył się o zabytki i instytucje kulturalne, jak np. Dom Kultury, amfiteatr, szkoły, hale sportowe, nowoczesne kino. Podejmował wiele inicjatyw, także na forum międzynarodowym, które miały na celu promocję naszego miasta, zwłaszcza w związku z jubileuszem 670-lecia Tuchowa. Inspirował i popierał wymianę kulturalną między miastami z Tuchowem zaprzyjaźnionymi. Współpraca z władzami austriackiego Pettenbach zaowocowała renowacją niektórych cmentarzy z czasów I wojny światowej, co jest przejawem troski o wspólne dziedzictwo historyczne. Za swoją działalność otrzymał wiele wyróżnień i odznaczeń, m.in. Wielki Krzyż Zasługi Austriackiego Czarnego Krzyża, Srebrny Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej.

Zdzisława Krzemińska … za wieloletnią, różnorodną działalność społeczno-kulturalną i charytatywną w tuchowskim środowisku.
Od 1969 r. mieszkanka Tuchowa, bierze czynny udział w różnorodnych formach działalności społeczno-kulturalnej w naszym mieście. Od wielu lat wchodzi w skład redakcji „Chorągwi Maryi” oraz „Tuchowskich Wieści”; zamieszcza na ich łamach wiele publikacji, a także w „Dzienniku Polskim”, Gościu Niedzielnym”, ”Źródle”, w biuletynie Zgromadzenia Sióstr św. Józefa pt. „Drogą św. Józefa”. Dotyczą one lokalnych wydarzeń i stanowią promocję naszego regionu. Jej publikacje znajdują się także w I tomie „Kamieni milowych” (m.in. o dziejach tuchowskich orkiestr czy pobycie abp. Włodzimierza Jasińskiego w Tuchowie) oraz w jubileuszowym wydawnictwie „Kręgu Rodzin” przy parafii Nawiedzenia NMP. Przez wiele lat pełniła funkcję kronikarza Wspólnoty „Krąg Rodzin”. Obecnie jest kronikarzem Domu Pogodnej Jesieni w Tuchowie. Była członkiem Komisji Kultury, Sportu i Rekreacji w gminie Tuchów, a także Rady Parafialnej przy parafii NNMP oraz Rady Osiedlowej. Animatorka zabaw bezalkoholowych, wielopokoleniowych, integracyjnych w Tuchowie i okolicy, jak: festyny rodzinne, pikniki, wesela, prymicje; prowadzi je według własnych scenariuszy. Pełni obecnie funkcję prezesa Fundacji Dzieło Miłosierdzia im. św. ks. Zygmunta Gorazdowskiego przy DPJ w Tuchowie. Jest także opiekunką wolontariatu młodzieżowego przy tymże DPJ.

Miejski Klub Sportowy Tuchovia … za 90-letnią działalność na rzecz tuchowskiego sportu.
W swojej 90-letniej historii doświadczył różnych kolei losu: od wspaniałych osiągnięć po trudności i porażki. Z biegiem lat zmieniali się ludzie, modernizowano stadion, zmieniała się nazwa i klasy rozgrywkowe. Jednak niezmienny pozostawał zapał do sportu i umiłowanie biało-niebieskich barw klubowych. Bardzo mocno wrósł w środowisko Tuchowa. Łączy pokolenia; koszulka z barwami klubowymi przechodzi nierzadko z ojca na syna. Przez lata wielu działaczy – społeczników poświęcało mu swój wolny czas. Obecnie w klubie działa 7 zespołów; codziennie trenuje ponad 200 osób w różnym wieku. Poprzez swoją działalność Tuchovia ma na celu nie tylko osiąganie dobrych wyników, lecz także wychowanie poprzez sport szlachetnych i mądrych ludzi, przygotowanych do życia – sport sam w sobie nie jest celem, lecz metodą kształtowania charakteru i postaw. Historia i działalność klubu przedstawiona jest w licznych publikacjach, w tym także w klubowej monografii. Tuchovia dostarczyła mieszkańcom naszego miasta i gminy wielu wspaniałych sportowych przeżyć, a dla młodzieży spełniła rolę nauczyciela. Tuchovia to bogaty rozdział w historii naszego miasta i nieodłączny element jego społeczno-kulturowego pejzażu.

2015
Wręczono: 28.01.2016 roku
… za rozsławianie Tuchowa przez wybitne osiągnięcia sportowe w judo

Pani Anna Kras – tuchowianka, tu ukończyła szkołę podstawową i liceum, po czym podjęła studia na Politechnice Opolskiej na kierunku fizjoterapia. Swoją sportową przygodę rozpoczęła w klasie drugiej szkoły podstawowej. Trenowała najpierw pod kierunkiem Waldemara Siwka, później Krzysztofa Guta, następnie – Marka Srebro. Judo stało się jej wielką pasją, której oddała się bezgranicznie. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Oto one: 1996 r. – Bielsko Biała – złoty medal Mistrzostw Polski Kadetek; 1998 r. – Wrocław – złoty medal Mistrzostw Polski Młodziczek; 1999 r. – Ogólnopolska Olimpiada Młodzieży – srebrny medal; 2001 r. – Jastrzębie-Zdrój – złoty medal Mistrzostw Polski Juniorek – tytuł najlepszej zawodniczki turnieju, prawo startu w kategorii seniorek; 2001 r. – Wrocław – drugie miejsce w Grand Prix Seniorek oraz pierwsze – w Ogólnopolskim Turnieju Juniorek; 2002 r. – brązowy medal w Mistrzostwach Polski; 2002 r. – debiut w Mistrzostwach Europy Juniorek, jako jedyna w kraju spełniająca warunki Polskiego Związku Judo w swojej kategorii wagowej po zdobyciu dwóch złotych medali: brązowego w Briańsku (Rosja) i złotego w Stockerau (Austria); w Mistrzostwach Europy w Budapeszcie zajmuje 9 miejsce (na 24 startujące zawodniczki). Po podjęciu studiów jako zawodniczka AZS Wrocław zdobywa tytuł mistrzyni Polski młodzieży oraz brązowy medal Mistrzostw Polski Seniorek. Rok 2005 przynosi jej złoty medal Mistrzostw Polski Młodzieży oraz piąte miejsce w Pucharze Świata Seniorek w Pradze. Po poważnej kontuzji kolana i dwóch operacjach zmuszona była zakończyć karierę sportową. Jest tuchowską rekordzistką w liczbie zdobytych medali Mistrzostw Polski – pięciu, kiedy trenowała w Tuchowie,
i pięciu – w kolejnych dwóch klubach.

… za wieloletnią różnorodną społeczną działalność na rzecz promocji Tuchowa

Pani Elżbieta Moździerz – tuchowianka, uznająca nasze miasto za małą ojczyznę, wobec której ma się obowiązki. W swojej społecznej działalności koncentruje się na takich przedsięwzięciach, które służyć mają wszystkim mieszkańcom oraz promocji Tuchowa. Od wielu lat uczestniczy w życiu kulturalnym naszego miasta, nie tylko jako odbiorca, ale także twórca i inicjatorka, m.in. współorganizowała wystawy malarstwa, fotografii, haftu i kwiatów; była jedną z organizatorek balu charytatywnego na rzecz tuchowskiego szpitala; organizowała aukcje dzieł sztuki podczas kilku finałów Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy; zainicjowała udaną akcję „Kwiaty dla Tuchowa”, polegającą na obsadzeniu klombów miejskich kwiatami podarowanymi przez właścicieli ogrodów, nadzorowała jej wykonanie. Dostrzegła edukacyjny i promocyjny potencjał w sowie, która przez wiele lat zamieszkiwała dziuplę starego klonu przy kościele pw. św. Jakuba – w związku z tym zorganizowała plebiscyt na jej imię (stąd: „Tuchówka”); była inicjatorką i współautorką trzech części książki pt. „Wędrówki z Tuchówką”, a dwie pierwsze były powodem przyznania gminie tytułu „Edukacyjnej gminy Małopolski 2012”; raz w roku organizuje i prowadzi spotkanie pod nazwą „Impreza maSowa”, która, oprócz rozrywki i walorów edukacyjnych, ma na celu pokazanie niestandardowych umiejętności młodzieży z Tuchowa i gminy; zachęca dzieci przedszkolne i uczniów do malowania i rysowania, czego efektem są ilustracje dwóch części „Wędrówek z Tuchówką”, a także powstanie dwuczęściowego albumu rysunków wykonanych przez uczniów wszystkich szkół w gminie i podarowanie go pięciu ośrodkom zdrowia, aby umilał małym pacjentom czas oczekiwania na wizytę lekarską; zachęciła artystów związanych z Tuchowem do wykonania obrazów ilustrujących trzecią część „Wędrówek z Tuchówką”, dzięki czemu czytelnik może podziwiać talenty lokalnych twórców. Pełni funkcję wiceprzewodniczącej Zarządu Towarzystwa Miłośników Tuchowa, bierze udział w realizacji przedsięwzięć stowarzyszenia i często je inicjuje. Przeprowadza i publikuje na łamach „Tuchowskich Wieści” i „Kuriera Tuchowskiego” wywiady z osobami z Tuchowa, które pracą i talentem zaznaczyły swoją obecność w życiu kulturalnym naszego miasta. Tworzy i publikuje wiersze, najczęściej nawiązujące do wydarzeń związanych z Tuchowem. Kierowała pracami jury konkursu literackiego «O statuetkę sowy Tuchówki» na bajkę dla dzieci, ogłoszonego przez Stowarzyszenie Promocji Kultury „Liberum Arbitrium”; zorganizowała imprezę podsumowującą konkurs, wysoko ocenioną przez uczestników, a informacje o konkursie i relacje niektórych zaproszonych ukazały się w różnych czasopismach, rozgłośniach radiowych i w telewizji. Jej staraniem i dużym nakładem pracy ukazały się dwa tomy bajek, w tym jeden zawierający wyłącznie bajki związane z Tuchowem.

… za siedemdziesiąt lat trwającą kontynuację dzieła jego założyciela – prof. dr. Jana Sajdaka – wielokierunkowe kształcenie tuchowskiej inteligencji

Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Tuchowie powstało w 1945 roku za sprawą prof. dr. Jana Sajdaka, pochodzącego z Burzyna profesora i rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, twórcy tajnego nauczania w Tuchowie i okolicy w czasie okupacji niemieckiej. Do 1962 roku szkoła nie miała własnej siedziby, co utrudniało i tak niełatwą jej działalność. Obecny budynek był wielokrotnie modernizowany, pracownie wyposażane w nowoczesny sprzęt i środki dydaktyczne; dysponuje nawet nowoczesnym obserwatorium astronomicznym. W ciągu 70 lat Liceum wykształciło liczną rzeszę młodych ludzi z Tuchowa i okolicy. Wielu z nich dostało się na wyższe uczelnie. Wśród nich są nauczyciele, księża, prawnicy, lekarze, oficerowie. Niektórzy uzyskali najwyższe tytuły naukowe, co jest w dużej mierze sukcesem kadry pedagogicznej tej szkoły. Jest nim również wysoka pozycja w rankingach szkół ponadgimnazjalnych – 32 pozycja w Małopolsce i 6 w regionie tarnowskim na podstawie wyników matury (2011 r.). Zdaje ją tu 97% uczniów, co świadczy o wysokim poziomie nauczania. Nauczyciele kładą nacisk na pracę z uczniami zdolnymi, stąd sukcesy szkoły w różnego rodzaju olimpiadach, konkursach, turniejach. Oprócz działalności dydaktycznej w szkole organizowane są różnego rodzaju akcje mające na celu zintegrowanie uczniowskich zespołów, udział w życiu kulturalnym Tuchowa, wykształcenie potrzeby udziału w życiu społecznym środowiska, działalności charytatywnej. Jest ich tak wiele, że dokładne przedstawienie wymagałoby oddzielnego opracowania. Dla przykładu wymienić można organizowany co roku w szkole „Tydzień Kultury”, działalność zespołów teatralnych, przygotowujących spektakle o wysokiej randze artystycznej, czy też zespołów muzycznych; a z działalności charytatywnej – akcja zapewnienia godnego życia dziewczynce z domu dziecka w Kenii lub pomoc powodzianom. Tuchowskie Liceum jako jedna ze Szkół Stowarzyszonych w UNESCO zapoczątkowało współpracę z uczniami w Niemczech (Illingen) i Francji (Saint-Jean de Braye), uczniowie biorą udział w międzynarodowych wymianach zagranicznych. Współpraca szkół zaowocowała z biegiem czasu współpracą samorządów w ramach tzw. spotkań miast bliźniaczych. Tuchowskie Liceum w ciągu wieloletniej działalności wrosło w pejzaż naszego miasta i jest obecne w jego codziennym życiu, a dla wielu jego absolwentów jest źródłem pełnych sentymentu wspomnień, o czym dobitnie świadczą wypowiedzi uczestników uroczystości jubileuszowych.

2016
Wręczono: 19.01.2017 roku

PROF. ANDRZEJ JASIŃSKI
…za wspieranie swoim wybitnym autorytetem pianisty – pedagoga rozwoju kultury muzycznej w Tuchowie i promocję naszego miasta

Pan prof. Andrzej Jasiński, wybitny pianista i pedagog, związany z katowicką Akademią Muzyczną, ma imponujący dorobek w dziedzinie dydaktyki. Z jego klasy fortepianu wyszło wielu wybitnych pianistów, jak np. Krystian Zimerman. Prowadzi kursy pianistyczne w wielu krajach na świecie. Jako znakomity znawca muzyki Chopina i Mozarta jest także jurorem wielu międzynarodowych konkursów; ośmiokrotnie zasiadał w jury Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie, w tym trzykrotnie był jego przewodniczącym; ponadto konkursów w: Brukseli, Bolzano, Moskwie, Dublinie, Monachium, Paryżu, Amsterdamie, Budapeszcie, Pekinie, Seulu, Tokio, Tel Awiwie, Miami. Wielokrotnie nagradzany różnymi laurami, w tym dwukrotnie doktoratami honoris causa.
Od 2012 r. przewodniczy pracom jury Małopolskiego Konkursu Pianistycznego im. I. J. Paderewskiego dla Uczniów Społecznych Ognisk Muzycznych i Szkół Muzycznych I st. Sam dwukrotnie koncertował w naszym mieście, przygotowując publiczność do koncertu poprzez wprowadzenie i charakterystykę granych przez siebie utworów. W 2013 r. poparł swoim autorytetem starania władz miasta o utworzenie szkoły muzycznej, pisząc list do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Ma więc swój udział w tym, że szkoła muzyczna w naszym mieście istnieje od września 2013 roku i kształci ponad 150 uczniów w grze na fortepianie, gitarze, altówce, skrzypcach, wiolonczeli, flecie, klarnecie, saksofonie, trąbce, puzonie i perkusji. Ponadto Pan Profesor w różnych miejscach swego pobytu w Polsce, poprzez informację i prezentację pokonkursowego folderu, poszerza zainteresowanie nauczycieli młodych adeptów pianistyki muzycznymi zmaganiami w Tuchowie.
Prof. Jasiński to wzorzec człowieka i pedagoga, którego cechuje niezwykła skromność, bezinteresowność, żywe zainteresowanie drugim człowiekiem, subtelność i empatia w relacjach międzyludzkich, wytrwałość, cierpliwość, ogromna wiedza, rozległe doświadczenie, a nade wszystko – jak wspominają studenci Profesora – uczciwość i umiejętność czytelnego i skutecznego przekazywania tego wszystkiego swoim uczniom. Jego otwarte i serdeczne podejście, szczególnie do młodych muzyków, sprawia, że w tej relacji wywiązuje się wyjątkowa nić, która pozwala każdemu dostrzec oryginalność swego talentu, nawet w najmniejszym wymiarze. Jest to bardzo widoczne podczas tuchowskich konkursowych zmagań i spotkań z uczniami oraz ich pedagogami. Jest szczęśliwy, jeśli młodzi adepci muzyki odnajdują w niej nie tylko piękno, ale i duchowe spełnienie. Muzyka jest – według niego – przyjacielem człowieka, którego nigdy nie zawiedzie.

STANISŁAW JAWORSKI
… za różne formy działalności społecznej, szczególnie za przywracanie pamięci o ludziach i wydarzeniach z Tuchowa i gminy

Pan Stanisław Jaworski od dwóch pokoleń związany jest z tuchowską oświatą. Pracował jako nauczyciel i dyrektor szkół w Karwodrzy, Burzynie, Siedliskach, Tuchowie. W każdej placówce dał się poznać jako osoba dostrzegająca problemy środowiska i dążąca do ich rozwiązania. Oprócz pracy zawodowej działał w organizacjach społecznych, takich jak Terenowy Oddział Obrony Cywilnej, Liga Obrony Kraju – utworzył tu koło lotniarskie. Organizował konkursy o tematyce obronnej. Reprezentował interesy tuchowskiej oświaty, będąc członkiem władz wojewódzkich i krajowych Związku Nauczycielstwa Polskiego. Obecnie jest członkiem Komisji Rewizyjnej ZNP w Krakowie i Głównej Komisji Rewizyjnej w Warszawie. Ponadto pełni funkcję prezesa Sekcji Emerytów i Rencistów ZNP w Tuchowie. Jest również aktywnym działaczem Towarzystwa Miłośników Tuchowa.
Na szczególną uwagę zasługuje jego działalność na rzecz przywrócenia pamięci o ludziach i wydarzeniach, które zatarły się w społecznej świadomości. Stąd liczne publikacje, głównie na łamach „Tuchowskich Wieści”, gdzie pomieścił cykl artykułów o pochodzących z Tuchowa i gminy pilotach oraz kombatantach II wojny światowej. Przestawił również dzieje tuchowskiej Ligi Obrony Kraju, tuchowskiego modelarstwa lotniczego i lotniarstwa. Jego działalność nie sprowadzała się tylko do publikacji. Zainicjował i doprowadził do realizacji odnowę grobowca st. sierż. M. Matwijowa, mechanika lotniczego, weterana dwu wojen światowych. Wystąpił z pomysłem wmurowania w ścianę budynku „Sokoła” tablicy upamiętniającej tuchowskich lotników i doprowadził go do skutku.
Jego dociekliwość w poszukiwaniu materiałów ma na celu nie tylko wzbogacanie rodzimej historii, lecz także chęć ukazywania młodemu pokoleniu wzorców wyrosłych na tej ziemi. Podkreśla tym samym, że nauczycielem się nie bywa – nauczycielem się jest.

ANDRZEJ MLECZKO
… za wieloletnią społeczną działalność poprzez pełnienie funkcji sołtysa Dąbrówki Tuchowskiej

Pan Andrzej Mleczko, czterokrotnie wybierany przez społeczność Dąbrówki Tuchowskiej na sołtysa, pełnił tę funkcję nieprzerwanie przez 13 lat. Przez cały ten okres był całkowicie zaangażowany w pracę społeczną na rzecz wsi. Liczne problemy społeczności lokalnej stanowiły dla niego wyzwanie, wiele z nich udało mu się rozwiązać przez osobistą działalność lub przez pobudzanie do działania mieszkańców wsi. Najważniejsze z nich to: praca w komitetach telefonizacji, gazyfikacji oraz budowy wodociągów i kanalizacji; znaczący udział w budowie kaplicy; rozwiązywanie wiele od dawna nieuregulowanych spraw, których uregulowanie było konieczne do właściwego funkcjonowania infrastruktury wiejskiej; doprowadzenie do wykonania nawierzchni asfaltowej wielu dróg wiejskich oraz ich oświetlenia, budowa chodników; doprowadzenie do remontu budynku wielofunkcyjnego i zagospodarowanie działki; dbałość o szkołę i przedszkole; wzorowa współpraca z Ochotniczą Strażą Pożarną.
Działalność Pana Andrzeja Mleczki jako sołtysa miała na celu podniesienie poziomu życia mieszkańców wsi; dziś wielu z nich z jego dorobku na co dzień korzysta. Bo też działał on zawsze w myśl zasady: „Człowiek tyle jest wart, ile może dać drugiemu człowiekowi” – tak rozumiany cel działalności społecznej pozwalał mu wydobywać z siebie wiele młodzieńczej wręcz energii, mimo wieku i stanu zdrowia. Miał też ten rzadki dość dar zjednywania ludzi do wspólnego działania – uważał, że w ten sposób powstaje wspólne, społeczne dzieło. I chyba ów czterokrotny wybór na sołtysa świadczy o tym, że był przez większość mieszkańców wsi rozumiany.

ALBERT RADWAN
… za wieloletnie działania proekologiczne, w szczególności za propagowanie idei pszczelarstwa

Pan Albert Radwan, mieszkaniec Zabłędzy, jest od 50 lat pszczelarzem, a więc propagatorem idei ochrony przyrody. To jeden z najbardziej znanych pszczelarzy nie tylko w Tuchowie czy w gminie, ale także na Pogórzu Ciężkowickim, którego działalność daleko poza ich granice wykracza i jest znana w kraju. 50 lat temu zaczynał od jednego ula, obecnie ma blisko 300 rodzin pszczelich, zlokalizowanych na 13 stanowiskach . Jego pasieka w Karwodrzy została uznana przez Pogórski Związek Pszczelarzy za najlepszą w regionie. Była wizytowana przez pszczelarzy z kraju oraz Czech, Niemiec, Bułgarii, Francji i Danii, w tym przez prezydenta Apimondii , czyli międzynarodowej organizacji związków pszczelarskich. Ma tytuł mistrza w zawodzie pszczelarza, jest rzeczoznawcą chorób pszczelich, uczestnikiem wielu konferencji naukowych w kraju i za granicą. Zwiedził liczne pasieki w Polsce oraz w Niemczech, Austrii, Włoszech, Francji, na Słowacji, Ukrainie i Litwie. Obecnie jest prezesem Koła Pszczelarzy w Tuchowie, w przeszłości był prezesem Wojewódzkiego Związku oraz członkiem Zarządu Głównego Polskiego Związku Pszczelarskiego w Warszawie. Swoją rozległą wiedzę przekazuje innym poprzez liczne publikacje w fachowym, o zasięgu ogólnopolskim miesięczniku „Pszczelarstwo”, ale także w „Tuchowskich Wieściach”, „Tarnowskich Azotach”, w tygodniku „Miasto i Ludzie”. Wielokrotnie występował w programach telewizyjnych i radiowych. Jest autorem broszury „Historia związków pszczelarskich ziemi tarnowskiej”. Prowadzi wykłady na szkoleniach, w tym na kursach mistrzowskich; wielokrotnie był egzaminatorem w komisjach na tytuł mistrza w zawodzie pszczelarza. Był jednym z organizatorów Ogólnopolskiego Zjazdu Pszczelarzy Zawodowych, który odbył się w 2006 r. w Tuchowie. Wraz z Domem Kultury i Urzędem Miejskim w Tuchowie organizuje od lat w swoich pasiekach pikniki pszczelarskie. W szkołach wygłasza pogadanki dla uczniów, kształtując ich wrażliwość ekologiczną i propagując ideę ochrony przyrody. Jest znany szeroko poza granicami gminy i regionu.
Drugim, obok pszczelarstwa, obszarem zainteresowania pana Alberta Radwana jest ornitologia. Jest członkiem Małopolskiego Towarzystwa Ornitologicznego w Krakowie. Uczestniczył w opracowaniu dwóch atlasów – „Atlasu ptaków lęgowych Małopolski” oraz „Atlasu ptaków zimujących Małopolski”. O ptakach występujących w naszej gminie i na Pogórzu opublikował cykl artykułów w „Tuchowskich Wieściach”.
Za swoją działalność otrzymał liczne odznaczenia, w tym Złoty Krzyż Zasługi, odznaczenia pszczelarskie – Medal Dzierżona oraz najwyższe odznaczenie Polskiego Związku Pszczelarskiego – statuetkę Księdza Doktora Jana Dzierżona.
Jego działalność, w szerokim rozumieniu, zmierza do uwrażliwienia społeczeństwa na zagrożenia przyrody, na konieczność działań proekologicznych. Bo dla niego pszczelarstwo to nie tylko pasja. To sposób na życie i… przeżycie.

Były Zespól Szkół Zawodowych działający od 1 września 2016 r. pod nazwą
CENTRUM KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO I USTAWICZNEGO IM. BOHATERÓW BITWY POD ŁOWCZÓWKIEM W TUCHOWIE
… za trwające 70 lat kształcenie tuchowskiej inteligencji technicznej oraz fachowców w wielu zawodach

Szkoła działa nieprzerwanie od 1 października 1946 r. i w bieżącym roku obchodziła jubileusz 70-lecia. Decyzją władz wielokrotnie zmieniała nazwy i specjalności. Do 1964 r. kształciła młodzież na poziomie zasadniczym, później, w wyniku starań dyrekcji, w jej skład weszło technikum, liceum zawodowe, a także liceum profilowane, ogólnokształcące, technikum dla pracujących, technikum uzupełniające i szkoła policealna. Kształciła w takich specjalnościach, jak: krawiec, piekarz, masarz, ślusarz, elektryk, mechanik maszyn rolniczych, mechanik samochodowy, ekonomista, informatyk, hotelarz, kucharz. W ciągu 70 lat istnienia wykształciła ponad 10 tysięcy uczniów w różnych zawodach i specjalnościach. Wielu spośród absolwentów ukończyło studia wyższe.
W chwili powstania szkoła nie posiadała żadnych własnych obiektów. Nauka teorii, jak i praktyczna nauka zawodu odbywała się w różnych lokalach w mieście. Później otrzymała teren dawnego parku podworskiego i ogrodu, wzniesiony na miejscu spalonego przez Niemców pałacu Rozwadowskich częściowo w stanie surowym budynek oraz podworską stajnię, rządcówkę. Ową podworską stajnię nauczyciele własnymi siłami adaptowali na potrzeby warsztatu; tu mieściły się obróbka ręczna i mechaniczna. Działał on do roku 1993, kiedy oddano do użytku po 12 latach budowy istniejący obecnie obiekt. Jego budowa przypadła na okres, kiedy Polska weszła w fazę ostrego kryzysu gospodarczego. Dyrekcja szkoły, kierownictwo warsztatów i nauczyciele zawodu pokonać musieli wiele trudności, zmieniać plany, szukać materiałów i wykonawców, bo budowę kilka razy z powodu braku funduszy wstrzymywano. Uczniowie pod kierunkiem nauczycieli wykonali wiele niefachowych prac, ale także fachowe, jak np. okna, drzwi, elementy wentylacji.
Aby stworzyć odpowiednie warunki do nauczania wychowania fizycznego i przeprowadzania zawodów sportowych, dyrekcja podjęła starania o budowę hali sportowej, która została oddana do użytku w 2003 r.
Dyrekcja i nauczyciele organizowali własne stanowiska pracy i pracownie przedmiotowe, np. technologii, rysunku technicznego, maszyn rolniczych, ciągników, matematyki, języka polskiego, fizyki, informatyki, językowe. Stopniowo dokonywano zakupów maszyn i specjalistycznej aparatury do warsztatów, tworzono nowoczesne stanowiska, np. stację diagnostyczną silników samochodowych. Warto podkreślić, że pierwszych, trudnych, powojennych latach nauczyciele uczyli zawodu także na własnym sprzęcie, np. w specjalności krawiec.
W szkoleniu zawodowym oprócz zajęć w warsztatach ważną rolę odgrywają praktyki w wyspecjalizowanych zakładach pracy. Ostatnio w tym celu szkoła nawiązała kontakty ze szkołami francuskimi, gdzie co roku grupa uczniów odbywa praktykę, zaś uczniowie francuscy – u nas.
Do znaczących osiągnięć uczniów szkoły należy zaliczyć m.in.: 30 uczniów stypendystów Prezesa Rady Ministrów; wysokie lokaty w powiecie w krwiodawstwie (4 razy I miejsce); wysokie lokaty w konkursach i olimpiadach wiedzy ekonomicznej na szczeblu ogólnopolskim, w tym I miejsce; I miejsce w Ogólnopolskim Turnieju Wiedzy o Prasie; wielokrotne zajmowanie I miejsca w powiatowej rywalizacji sportowej szkół ponadgimnazjalnych.
W ciągu 70 lat istnienia szkoła zawodowa włączała się czynnie w życie środowiska. Uczniowie o specjalności mechanik maszyn rolniczych pomagali rokrocznie wielu ludziom starym, chorym, samotnym, którzy nie byli w stanie obrobić swoich pól. Pod kierunkiem nauczycieli wykonywali wiele elementów użytecznych: balustrady, okna, drzwi, a także, cieszące się dużą popularnością, proste narzędzia, jak obcęgi, kleszcze, brony zębate, zamki. Brali także udział w pracach społecznych na rzecz miasta, np. przy budowie Domu Kultury czy licznych pracach porządkowych, w tym na cmentarzach wojennych.
Szczególną rolę odegrała szkoła w procesie przywracania pamięci o wydarzeniach z czasów I wojny, szczególnie o bitwie pod Łowczówkiem. To nauczyciele i uczniowie tej szkoły rozpoczęli w 1988 roku istniejące do dziś imprezy: zloty śladami legionistów, konkursy wiedzy o bitwie odbywające się w tej szkole, starania o nadanie imienia „Bohaterów Bitwy pod Łowczówkiem”, coroczne ślubowanie uczniów klas pierwszych na cmentarzu w Łowczówku, hymn i logo szkoły, opublikowanie gawędy o wydarzeniach, które tam się rozegrały, rocznicowe spektakle z okazji Święta Niepodległości prezentowane w Domu Kultury.
W ciągu tych 70 lat działalności szkoły w tuchowskim środowisku stopniowo wrastała ona w nie, stała się jego cząstką; bierze udział w życiu lokalnej społeczności, jak choćby ostatnio udział uczniów o specjalności gastronomicznej w wielu imprezach w mieście i gminie, a także poza nią. Istota szkoły zawodowej od lat pozostaje ta sama – wyuczenie uczniów zawodu, który ma im zapewnić pracę, a ta z kolei zapewnić godziwe życie. Spotykani okazyjnie absolwenci czy też zgromadzeni na zjazdach rocznicowych starszych roczników podkreślają, że dzięki umiejętnościom i wiedzy zdobytej w tej szkole mogli być zatrudnieni na dobrze płatnych stanowiskach w kraju i w firmach zagranicznych.
Ten skrótowy bardzo – siłą rzeczy – przegląd dorobku szkoły pokazuje, jak wielką rolę w jego tworzeniu odegrali ludzie: dyrekcja, nauczyciele i uczniowie.


Kontynuując przeglądanie tej strony, akceptujesz pliki cookie. Więcej na ten temat możesz dowiedzieć się w naszej polityce prywatności.